Technomum

23 juni 2015

Of ik wil helpen met zijn spreekbeurt. “Tuurlijk schat.” Ik ga er eens goed voor zitten en haal de pas van de bibliotheek vast tevoorschijn. Wat? Is de spreekbeurt morgen al? Euuuhhhh, oké. Geen paniek. Misschien kunnen we het wel af met Google en Wikipedia. “Pak jij de laptop even?”

Bij het zien van zijn Prezi op de iPad, val ik zowat van mijn stoel. Heeft mijn zoon dat gemaakt?! Hoe krijgt hij dat in godsnaam in een paar uur voor elkaar? Enne… kan hij mij dat ook even leren? Ik denk terug aan mijn tijd. Daar stond ik dan voor de klas. Gewapend met een old school schoolbord, een berg krijtjes en een stapel biebboeken met ezelsoren bij de plaatjes die ik wilde laten zien. Met turnschoenen die de klas rond mochten en een met plakband op het bord geplakte poster van de clubkampioenschappen. Mijn nagels eraf geknauwd. Aantekeningen uit mijn hoofd geleerd. Niet geslapen. Je kent ’t wel. Ik kreeg een 8.

Nu is het later. Ik ben groot (en geen profturnster trouwens) en morgen staat mijn zoon voor de klas. Gewapend met zijn Prezi wachtwoord. Niets meer en niets minder. Eenmaal ingelogd op zijn account, toont het digibord met touchscreen zijn keywords, afbeeldingen en filmpjes over het Oude Egypte. Geen plakband, krijt of bibliotheekpasje te bekennen. Zou hij net zo zenuwachtig zijn als ik destijds? Hij vertelt mij in elk geval zonder haperingen en stotters zijn verhaal. We zoeken nog wat op over beroemde farao’s en afmetingen van piramides en meneer is er helemaal klaar voor. “Wat voor cijfer denk je dat ik krijg mam? En wat moet ik doen als ik de foute inlogcode invoer?”

Bij het instoppen, bedankt mijn zoon me voor mijn hulp, terwijl ik me afvraag wie nu precies wie geholpen heeft. Wat ben ik toch een ouderwetse muts! Vraag me Engelse woordjes of plaatsnamen te overhoren en ik sta in de houding. Bij vakken als spelling, begrijpend lezen en woordenschat ben ik de beste hulpmama die je vinden kunt en ook lastige sommen maken me door de bank genomen niet nerveus. Kom echter bij mij niet aanzetten met problemen die gaan over wifi-spots, iClouds of Prezi’s, want daar haak ik af. Ho zeg. Ik heb zo mijn grenzen. Slik. Het is te hopen dat niet al mijn zoons naar het technasium willen, want dan val ik als hulpmoeder keihard door de mand. 

Gelukkig is luisteren alleen soms genoeg. En instoppen. Want gatver, een spreekbeurt… Ik hoop dat ik een beetje slaap vannacht.

Oorspronkelijke publicatie: 
www.grootenklein.nl

Tel. 06 2470 1616info@typischfem.nl